MN_Oct20

Reading Time: 8 Minutes (828 words)

आजच्या मराठी कथेचा विचार करताना तीन प्रवृत्ती दिसून येतात. पहिली; वास्तव जीवनातील घटितांना, प्रश्नांना प्राधान्य देणारी. रचनेकडे तिचं फारसं लक्ष नसतं. दुसरा प्रकार, काहीतरी उच्चभ्रू संस्कृतीतले कृतक प्रश्न घ्यायचे आणि त्यावर कथा बेतायची. नायक किंवा नायिका अतिश्रीमंत, तथाकथित बुद्धिमान, तिला किंवा कथेतल्या एखाद्या पात्राला सतारीचं किंवा संगीताचं अकारण वेड, नायक किंवा नायिका किंवा तिचा मुलगा अमेरिकेत उच्यपदस्थ, त्याचे आणि बहुधा त्याच्या अमेरिकन बायकोचं न पटणं, घटस्फोट, प्रेमवंचित आईवडील वा कोणी मनोरुग्ण, कोणी होमो… खरं कल्पनारंजित… जुन्या फडके-खांडेकरांसारखा आभासमय मसाला. पण तथाकथित प्रतिष्ठितांना ही कथा ग्रेट वगैरे वाटते. तिसरा प्रकार, वास्तवाचं पूर्णपणे आकलन आणि कथेच्या शक्यतांचं पुरेपूर भान, जोडीला अर्थपूर्ण प्रतिमा-प्रतीकांच्या उपयोजनावर कमालीची हुकूमत, या कथाकाराला ‘कथा’ प्रकाराची अस्सल नस गवसलेली असते. किरण येले लिखित ‘मोराची बायको’ या कथासंग्रहात अशी कथा सापडते. या संग्रहात कधी लेखक वास्तव धिटाईने आणि ताकदीने उभे करतो, जसे ते ‘साईन आउट’, ‘मांदळकरबाई’ या कथेत येते. कधी वास्तवाचे कलात्म पण अनुभवावरील हुकूमत जराही ढळू न देता चित्रण करतो. किंवा एखाद्या फार उंचीच्या फॅंटसीमधून वाचकाची आकलनक्षमता घुसळून काढतो, जसं की, ‘मोराची बायको’मध्ये घडतं.
किरण यांची केवळ ‘स्टोरीटेलर’ अशी भूमिका नाही. सामान्यत: जीवनातील एखादा अनुभव वाचकांपर्यंत पोचवण्याचा कथालेखकांचा प्रयत्न असतो आणि ते अतिशय प्रत्ययकारकरीत्या तो मांडतही असतात. मानवी जीवनातील दु:ख, दारिद्र्य, अन्याय यांची चित्रं ते काढतात. अलीकडे पुरेसा पाऊस न पडणं, अवकाळी पाऊस पडून हाताशी आलेल्या पिकाची नासाडी होणं, शेतकऱ्याच्या मालाला अतिशय कवडीमोल भाव मिळणं, किंवा मालाचा उठावच न होणं, माल जागच्या जागी सडून जाणं, घरात अन्नाचा कण नसणं, मुलांची लग्नं न होणं, ठरलेली मोडणं, शेतकरी व्यसनाधीन होणं, त्याच्या कुटुंबाची वाताहत होणं, किंवा त्याचा परिणाम म्हणून शेतकऱ्यानी आत्महत्या करणं, या आपल्या अत्यंत जवळच्या आणि जिव्हाळ्याचा विषयावर कथात्म लेखन होताना दिसते. ते मोलाचं आहे. पण केवळ ‘गोष्ट सांगणं’ हा कथेचा एकमेव हेतू नाही, नसावा. ‘मोराची बायको’मधली प्रत्येक कथा या कसोटीवर उतरते. एक प्रयोगशील लेखक म्हणून त्यांची प्रतिमा उभी राहते.

मानवी जीवनात सामाजिक, सांस्कृतिक, आर्थिक, शैक्षणिक विषमता तर आहेच, पण त्याबरोबरच स्त्री-पुरुष विषमताही आहे. शिक्षणाचा सर्व थरांतून प्रसार होत चालला आहे हे खरं असलं, तरी दिवसेंदिवस नवनवीन प्रश्नही निर्माण होत आहेत. त्यात अनेक पातळ्यांवर आणि अनेक प्रकारच्या समस्या उत्पन्न होत आहेत. या समस्यांना ललित लेखक कसा भिडतो ते पाहाणं गरजेचं असतं. काही त्यापासून दूरही पळतात. किरण येले हे समकालीन प्रश्नांना भिडणारे लेखक आहेत. स्त्री-पुरुष परस्परसंबंध हा अगदी सनातन काळापासून ललितसाहित्याचा विषय राहिला आहे. मानवी मन हे एक न उलगडणारं कोडं आहे. त्यातील काम, प्रेम, वात्सल्य या मूलभूत प्रेरणा आहेत. त्यासंबंधीचं कुतूहल येले यांना आहे. सर्व मानवी व्यवहाराच्या प्रेरणा या कामप्रवृत्तीशी निगडित असतात, या गृहीतकावर त्यांचं कथालेखन उभं आहे. या कुतूहलातून त्यांनी आपल्या कथांमध्ये भिन्न भिन्न पात्रांची निर्मिती केली आहे. त्यातही कुठेही एकसाचेपणा येणार नाही याची ललितलेखक म्हणून आवश्यक ती काळजीही त्यांनी घेतली आहे.
‘मोराची बायको’ या संग्रहाच्या प्रारंभी I wish that every human life might be pure transparent freedom हे प्रख्यात लेखिका सिमॉन द बुआ यांचं वाक्य दिलं आहे. ते सूचक आहे. इथे कोणालाच pure transparent freedom नाही हेच त्यातून व्यक्त होतं आणि ते ‘जे’ काही आहे त्याचा कथेच्या पातळीवर शोध आपण घेतलेला आहे, हेच जणू ते सुचवत आहेत. मानवी संबंध हे साधेसरळ नाहीत, त्यात गुंतागुंत आहे, चकवे आहेत. सगळा स्वार्थाचा बाजार आहे आणि वरवर दिसणाऱ्या या व्यवहारामागे कार्यरत असलेले माणसाचे मन – ते तर अगम्य आणि आकलनाच्या पलीकडे आहे. हे समजून वेगवेगळी पात्रं, त्यांचे वेगवेगळे प्रश्न कथेतून आपण मांडत आहोत, ही त्यांची जाणीव इथे व्यक्त झाली आहे. तसं करत असताना ते कथा सरळ सांगत नाहीत. अशा वेळी रचनेची ते मोडतोड करतात. प्रतिमा-प्रतीकांचा वापर करतात. स्वप्नांचा आश्रय घेतात. काही वेळेला कथेतील अनुभवाच्या शक्यता ते वाचकांवर सोपवतात. उदाहरणार्थ, ‘साईन आऊट’चा शेवट पाहावा : आईचं वात्सल्य आणि प्रेमिकेचं प्रेम एकाच व्यक्तित्वात असणाऱ्या स्त्रीचा सहवास आणि सुखप्राप्तीचा ध्यास असणाऱ्या आदित्यच्या आयुष्यात चंद्रमाला, यग्नप्रिया, मृदुला येतात, पण त्या ही अपेक्षा पूर्ण करू शकत नाहीत. ती करू शकते शर्माकाकू. पण त्याआधी आदित्यने कॅम्पोजच्या गोळ्या घेतलेल्या असतात. उरलेल्या शर्माकाकू घेते. त्यांच्या अपेक्षित सुखाच्या परमोच्च क्षणी दोघांवर गोळ्यांचा असर होतो…. लेखकाने शेवट असा अधांतरीच ठेवलेला. वरवर सुखपूर्ण वाटणाऱ्या कुटुंबव्यवस्थेतील विसंगती टिपणाऱ्या ‘अवशेष’(राजन-रजनी), ‘ती आणि ती’(वरुण-ती); स्वार्थ आणि प्रतारणा एका बाजूला आणि तीव्र काव्यप्रेम आणि रसिकता यांच्यातली घुसमट(‘मांदळकरबाई’), आयुष्य पोळून निघालं असताना जबाबदारी, व्यवसायातील नैतिकता आणि व्यवहारी जगातील रोकडे शहाणपण(‘अ‍ॅमिबा आणि स्टीलचा ग्लास’), स्वप्न आणि फॅंटसीचा विलक्षण वापर (‘मोराची बायको’), सुखी असल्याचं नाटक करणारे संसार, संसारातील पराभूतता न पेलण्याने व्यसनाधीन होणारी आणि वेडसर वागणारी माणसं(सरोळकर), तर काही पराभवाने खचून आत्महत्या करणारी(मांदळकरबाई), तर विपरीत परिस्थितीत चिवट आणि जीवट जीवनजिज्ञासेने आयुष्याकडे सकारात्मतेने पाहाणारी गीता(सईदा) ते रंगवतात.
आयुष्याच्या गुंत्याचा अतिशय कल्पकतापू्र्ण वेध घेणं हा किरण येले यांच्या कथांचा विशेष आहे, ते या संग्रहातूनही दिसून येतं.

-डॉ. अनंत देशमुख

मोराची बायको / लेखक- किरण येले / ग्रंथाली प्रकाशन.

  • मला आवडलेली इतर काही पुस्तकं
    • संत साहित्य कथासंदर्भकोश / लेखक- मा.ना. आचार्य / मौज प्रकाशन.
    • अंगारवाटा… शोध शरद जोशींचा / लेखक- भानू काळे / ऊर्मी प्रकाशन.
    • अक्षरनिष्ठांची मांदियाळी / लेखक- अरुण टिकेकर / रोहन प्रकाशन.
    • ज्ञानतपस्वीरुद्र (न.र.फाटक यांचे चरित्र) / लेखक- अचला जोशी / मौज प्रकाशन.
    • वैचारिक व्यासपीठे / लेखक- गोविंद तळवलकर / साधना प्रकाशन.
    • माझे रंगप्रयोग / लेखक- रत्नाकर मतकरी / राजहंस प्रकाशन.
    • तेन यांचा वाङ्मयसिद्धान्त / लेखक- डॉ. द.दि. पुंडे, डॉ. सुरेश धायगुडे / रोहन प्रकाशन.

पूर्वप्रकाशित : रोहन साहित्य मैफल ऑक्टोबर २०२०


‘रोहर-मोहर’ मुद्रेतील काही लक्षणीय पुस्तकं

विश्राम गुप्ते त्रिधारा

चेटूक – ऊन – ढग


विश्राम गुप्ते हे मराठीतले आघाडीचे कादंबरीकार, समीक्षक आणि अनुवादक म्हणून प्रसिद्ध आहेत. धर्म, स्त्री-पुरुष नातेसंबंध, मानवी मन, कुटुंबव्यवस्था हे त्यांच्या चिंतनाचे विषय असून यांबद्दल ते आपल्या कादंबरी तसंच ललितेतर लेखनातून चिकित्सा करत असतात. अभिजात साहित्याबरोबरच मराठीतल्या नव्याने लिहणाऱ्या तरुण लेखकांचं लेखन ते आस्थेने वाचतात. त्याबद्दलही ते चिकित्सक दृष्टिकोन ठेवून टीकात्मक लिहितात. त्यांच्या पुस्तकांना राज्य शासनाच्या पुरस्कारांबरोबरच इतरही महत्त्वाचे पुरस्कार मिळाले आहेत.

प्रेम…

एक संकल्पना,

कौटुंबिक नातेसंबंध,

आणि

व्यक्तिगत जाणिवांचा

खोलवर शोध…

हे आहे

या त्रिधारेचे सूत्र.

अभिजात

कथनवैशिष्ट्यं असलेली

विश्राम गुप्ते लिखित

संग्राह्य कादंबरीत्रयी…


1,000.00 Add to cart

लव्ह इन द टाइम ऑफ करोना

कथा प्रेमाच्या… कथा ओढीच्या…


मराठीतल्या आघाडीच्या तरुण लेखकांमध्ये प्रणव सखदेव यांचं नाव घेतलं जातं. त्यांनी अग्रगण्य मराठी दैनिकांत पत्रकार म्हणून काम केलं असून ते मराठी प्रकाशन क्षेत्रामध्ये संपादक व अनुवादक म्हणून कार्यरत आहेत. त्यांच्या कथा आणि कविता मान्यवर नियतकालिकांमधून प्रकाशित होत असतात. ‘पायऱ्यांचा गेम आणि इतर कविता’ हा कवितासंग्रह, 'निळ्या दाताची दंतकथा’, ‘नाभितून उगवलेल्या वृक्षाचं रहस्य' हे कथासंग्रह, व ‘काळेकरडे स्ट्रोक्स', ‘96 मेट्रोमॉल’ या कादंबऱ्या असं त्यांचं साहित्य प्रकाशित झालं आहे. त्यांना अनुवाद-प्रकल्पासाठी २०१५-१६ सालची ‘कुसुमाग्रज प्रतिष्ठान’ची अभ्यासवृत्तीही मिळाली आहे. त्यांना लेखनासाठी महत्त्वाची पारितोषिकं मिळाली असून इंग्रजीतल्या गाजलेल्या पुस्तकांचा अनुवाद त्यांनी केला आहे. फिक्शन लेखन करणं ही त्यांची पॅशन असून त्यातून समकालातल्या प्रश्नांचा भिडणं हे त्यांना महत्त्वाचं वाटतं. आजच्या तरुणांची मानसिकता, त्यांचे प्रश्न, विखंडित जगणं व तंत्रज्ञानाचा वाढता वापर या सगळ्याचं प्रतिबिंब त्यांच्या लेखनात पडलेलं दिसून येतं.
तिरकस राजकीय, सामाजिक आणि सांस्कृतिक लिखाणासाठी तसेच चित्रपटविषयक लिखाणासाठी प्रसिद्ध. सकाळ, लोकसत्ता आणि आता महाराष्ट्र टाइम्स असा पत्रकारितेचा २८ वर्षांचा प्रवास. सध्या महाराष्ट्र टाइम्सच्या मुंबई आवृत्तीचे निवासी संपादक. चित्रपट समीक्षक तसेच रविवार पुरवणीचा समन्वयक म्हणून दीर्घकाळ काम. लोकसत्ताच्या लोकरंग पुरवणीत ‘दोन फुल एक हाफ’ हे सदर ‘तंबी दुराई’ या नावाने १२ वर्षे लिहिलं, आणि ते सर्वदूर लोकप्रिय झालं आहे. त्याचे तीन खंड पद्मगंधा प्रकाशनतर्फे प्रकाशित झाले व त्यांना ‘राज्य शासनाचे सर्वोत्कृष्ट विनोदी लेखना’चे दोन पुरस्कार मिळाले. पुढे ‘तंबी दुराई' याच नावाने ‘दीड दमडी’ हे सदर महाराष्ट्र टाइम्समध्ये पाच वर्षे लिहिलं. ‘पावणे दोन पायाचा माणूस' ही कादंबरी प्रकाशित. पद्मगंधा, ऋतुरंग, आवाज, रूची, जत्रा अशा अनेक दिवाळी अंकांमध्ये सातत्याने लेखन केलं आहे. ‘एक हजाराची नोट', ‘ब्रेव्हहार्ट', ‘लोणावळा बायपास’. ‘माझी आई’ या आणि इतर चित्रपटांचे पटकथा-संवाद, गीत लेखन. ‘टिकल ते पॉलिटिकल’, ‘बंड्याचा फंडा’ इत्यादी मालिकांसाठी लेखन केलं आहे.
हृषीकेश पाळंदे याचा जन्म १९८५ सालचा. तो पुण्यातच शिकला आणि वाढला. आर्किटेक्चरची डिग्री अर्धवट सोडून त्याने बी.एस्सी. स्टॅटिस्टिक्स केलं. त्यानंतर एम.एस्सी व डिप्लोमा इन जर्नालिझम हे दोन्ही कोर्सेसही त्याने अर्धवट सोडून दिले. त्यानंतर कुठलीच नोकरी नीट केली नाही. अर्धवट सोडणं, हे त्याचं लक्षण बनलं. 'काय करणारेस तू पुढे?' या प्रश्नाला कंटाळून कुटुंब आणि पुण्याला सोडून २०११ साली अहमदाबाद ते जम्मू असा १९०० किमीचा एकांडा सायकलप्रवास त्याने केला. या सफरीत त्याला स्वत:बद्दल आणि आयुष्याबद्दल अनेक इंटरेस्टिंग प्रश्न पडले. तो डोक्यातला गुंता त्याने 'दोन चाकं आणि मी' या प्रवासवर्णनपर पुस्तकातून लिहिला. डोक्यातल्या प्रश्नांच्या चक्राला वाहिलेल्या 'बयो' आणि 'भरकटेश्वर' या दोन कादंबऱ्याही लिहिल्या. त्यानं अजूनतरी लिखाणाला सोडलं नाहीये. सध्या तो कोकणात राहतोय. चंगळवादाची झापडं लावून बसलेल्या जगात तो मिनिमलिस्ट जीवनशैलीनी जगू बघतोय . बुद्धाने सांगितलेल्या मध्यमार्गावर सध्या तो बरंच काही वाचतोय, त्यावर उलटसुलट विचार करतोय.
परेश जयश्री मनोहर मूळचा भटक्या आहे , मनाच्या कोअरमध्ये कार्यकर्ता .... भारत ज्ञान विज्ञान समुदाय संघटनेसोबत गेली वीस वर्षं काम करतोय . सामाजिक कामाला वाहिलेल्या टाटा ट्रस्टच्या Deta Driven Governance टीममध्ये प्रोग्रॅम मॅनेजर म्हणून नोकरी करतो . भवताल बघत असतो , अस्वस्थ असतो , व्यक्त होतो आणि कामही करतो .
गणेश मतकरी शिक्षणाने आर्किटेक्ट असलेल्या गणेश मतकरी यांनी पंधरा वर्षांच्या कालावधीत आपली ओळख बनवली ती जागतिक चित्रपटांचा व्यासंगी समीक्षक म्हणून , आणि मग अचानक ते साहित्य क्षेत्राकडे वळले . नॅरेटीव फॉर्मचा कथा आणि कादंबरी अशा दोन्ही अंगांनी विचार करत त्यांनी आधुनिक शहरी समाजजीवनातली गुंतागुंत आपल्यासमोर मांडली . वैशिष्ट्यपूर्ण भाषा आणि दृश्यात्मकता हे त्यांच्या कथालेखनाचं वैशिष्ट्य मानता येईल . साहित्य आणि समीक्षा यांच्या जोडीला त्यांची मुशाफिरी आता पटकथालेखनातही सुरू झाली आहे .
नीरजा या ऐंशीच्या दशकात उदयाला आलेल्या कवयित्री व कथालेखिका . एक बंडखोर व स्त्रीवादी कवयित्री म्हणून त्यांची ओळख आहे . त्यांच्या लेखनातून सामाजिक तसंच राजकीय भान त्या व्यक्त करतात . त्यांनी ललित व चिंतनपर लेखनही केलं आहे . स्त्री पुरुष नात्यातील अनेकविधतेचा , गुंतागुंतीचा आणि संदिग्धतेचा त्या वेध घेऊ पाहतात . एकूणच नात्या - नात्यातील संवाद - विसंवादाचं वास्तवदर्शी चित्रण संवेदनशीलपणे त्या लेखनातून करतात .
प्रवीण धोपट यांचे कथा , कादंबरी आणि नाटक हे विशेष आवडीचे लेखनप्रकार . मुक्त पत्रकारितेपासून लेखनाला सुरुवात . प्रायोगिक आणि व्यावसायिक नाट्यलेखन तसंच सिनेमासाठी कथा , पटकथा आणि संवादलेखन .
मनस्विनी लता रवींद्र ही विविध माध्यमांतून स्वैरपणे लिखाण करणारी लेखिका आहे . लहानपणी ती कविता लिहायची , पण पुढे नाटकाचं औपचारिक शिक्षण घेतल्यावर तिला नाटक हे माध्यम हाताळून बघावंसं वाटलं . एकविसाव्या वर्षी तिचं पहिलं नाटक आलं सिगरेटस् . टेलिव्हीजनच्या मालिकांपासून ते चित्रपट , ऑडिओ सिरिज , वेब सिरिज असे सर्व प्रकारचं लिखाण ती करते . तिने कथालेखन सुरू केलं असून नाटक आणि कथा दोन्हीमध्ये आकृतिबंध आणि आशय यात काही प्रयोग करून बघते आहे . नातेसंबंध आणि त्यातलं राजकारण यात तिला अधिक रुची असून , माणसाचे तपशील तिला रोचक वाटतात .

एका अदृश्य व्हायरसने अख्ख्या जगाचा कब्जा घेतला. सगळंच एकदम स्टॅच्यू होऊन गेलं… Standstill!
या अस्वस्थ वर्तमानामध्ये चहूकडे मरणाची दाट छाया पसरलेली असताना मनं कासावीस झाली. प्रेमाचा अंकुर मात्र सोशल डिस्टन्सिंगचा मुलाहिजा न पाळता बेभान पसरत गेला. सगळं जितकं जास्त बंद बंद होत गेलं तितकं कुणीतरी जास्त जवळचं असावं असं वाटू लागलं. या करोनाकाळात वेगवेगळ्या नात्यांमध्ये फुलणारं प्रेम हेच आता नव्याने जगण्याची उमेद देईल?


250.00 Add to cart

घनगर्द


शिक्षणाने आणि व्यवसायाने केमिकल इंजिनिअर असलेले हृषीकेश गुप्ते हे मराठी साहित्यातले आजचे आघाडीचे तरुण सर्जनशील लेखक आहेत. रायगड जिल्ह्यातील नागोठणे या गावी त्यांच्या जन्म झाला आणि शिक्षणही तिथेच झाले. 2000 सालापासून त्यांनी लेखनाला सुरुवात केली आणि 2008 सालापासून त्यांचं लेखन विविध नियकालिकांमधून प्रसिद्ध झालं. मनातली भीतीची आदिम भावना, माणसाच्या लैंगिक प्रेरणा, त्याच्या भावभावनांची उलघाल ही त्यांच्या लेखनाची मुख्य आशयसूत्रं होतं. गूढ-अद्भुतता, चित्रमय, प्रासादिक व ओघवती भाषा या लेखनवैशिष्ट्यांमुळे त्यांचं लेखन खिळवून ठेवतं. 'दंशकाल’, 'चौरंग' या कादंबऱ्या, 'काळजुगारी’, 'हाकामारी' या लघुकादंबऱ्या आणि 'अंधारवारी’, ‘दैत्यालय’, 'घनगर्द’, 'परफेक्टची बाई, फोल्डिंगचा पुरुष' हे कथासंग्रह अशी त्यांची एकूण साहित्यसंपदा प्रकाशित आहे. विविध पुरस्कारांनी त्यांना सन्मानित करण्यात आलं आहे. त्यांनी 'दिल, दिमाग और बत्ती’ या चित्रपटाचं आणि 'हजार वेळा शोले पाहिलेला माणूस’ या स्वलिखित कथेवर आधारित चित्रपटाचं दिग्दर्शनही केलं आहे.

हृषीकेशच्या सगळ्या कथांमधून आरपार जाणारं एक सूत्र आहे.

ते म्हणजे त्यात दिसणारी कल्पनाशिलता.

त्याच्या प्रत्येक कथेच्या केंद्रस्थानी

मुठीतल्या काजव्यासारखी लुकलुकणारी एखादी कल्पना असते.

हृषीकेश त्या कल्पनेच्या सगळ्या शक्यतांचा शोध घेत जातो.

तिचे सगळे कोपरे धुंडाळतो.

महत्वाचं म्हणजे, तो या प्रक्रियेचा आनंद घेतो.

म्हणूनच त्याच्या कथांमध्ये

एक चैतन्य सळसळताना जाणवतं.

‘घनगर्द’ या कथांसंग्रहामधून

हृषीकेशच्या कथेने एक उंबरठा ओलांडला आहे.

ती आता अधिक व्यामिश्र आणि पैलूदार होते आहे

भय आणि अदभूताचा मार्ग तिने सोडलेला नाही.

मात्र त्या मार्गाला आता अनेक नव्या वाटा फुटलेल्या आहेत.

त्या नेमक्या कुठे जाणार हे कोणीही सांगू शकणार नाही.

पण हा प्रवास दीर्घ आणि रोमहर्षक असेल.

याची खात्री ‘घनगर्द’ वाचल्यावर पटते, हे महत्वाचं.

– निखिलेश चित्रे (प्रस्तावनेतून)


250.00 Add to cart

नाभितून उगवलेल्या वृक्षाचं रहस्य

मराठीतल्या आघाडीच्या तरुण लेखकांमध्ये प्रणव सखदेव यांचं नाव घेतलं जातं. त्यांनी अग्रगण्य मराठी दैनिकांत पत्रकार म्हणून काम केलं असून ते मराठी प्रकाशन क्षेत्रामध्ये संपादक व अनुवादक म्हणून कार्यरत आहेत. त्यांच्या कथा आणि कविता मान्यवर नियतकालिकांमधून प्रकाशित होत असतात. ‘पायऱ्यांचा गेम आणि इतर कविता’ हा कवितासंग्रह, 'निळ्या दाताची दंतकथा’, ‘नाभितून उगवलेल्या वृक्षाचं रहस्य' हे कथासंग्रह, व ‘काळेकरडे स्ट्रोक्स', ‘96 मेट्रोमॉल’ या कादंबऱ्या असं त्यांचं साहित्य प्रकाशित झालं आहे. त्यांना अनुवाद-प्रकल्पासाठी २०१५-१६ सालची ‘कुसुमाग्रज प्रतिष्ठान’ची अभ्यासवृत्तीही मिळाली आहे. त्यांना लेखनासाठी महत्त्वाची पारितोषिकं मिळाली असून इंग्रजीतल्या गाजलेल्या पुस्तकांचा अनुवाद त्यांनी केला आहे. फिक्शन लेखन करणं ही त्यांची पॅशन असून त्यातून समकालातल्या प्रश्नांचा भिडणं हे त्यांना महत्त्वाचं वाटतं. आजच्या तरुणांची मानसिकता, त्यांचे प्रश्न, विखंडित जगणं व तंत्रज्ञानाचा वाढता वापर या सगळ्याचं प्रतिबिंब त्यांच्या लेखनात पडलेलं दिसून येतं.

खूप वर्षांनी भेटलेले मित्रं सोशल मीडियामुळे ‘कनेक्टेड’ असले, तरी प्रत्यक्षात मात्र बरेच बदललेले असतात. हा ताण त्यांच्या मैत्रीची ‘छत्री’ कशीबशी पेलत राहते…
आर्थिक मंदी, ‘आयटी’तले लेऑफ यांमुळे कोलमडू लागलेलं एका जोडप्याचं आयुष्य एक साधा ‘भाजीवाला’ सावरू पाहतो, अन् अचानक गायब होऊन जातो…
आचकट बोलणार्‍या ‘ट’च्या मनात कितीतरी वर्षं एक जखम ठसठसत असते, आणि ती जेव्हा उघडी पडते तेव्हा एक ‘टची गोष्ट’ समोर येते…
आधुनिक जगण्याच्या रेट्यात आर्यन-संजिताची मनं एकमेकांपासून एवढी दुरावत जातात, की संबंधांचं ‘अॅबॉर्शन’ होणार आहे हे त्यांना समजत नाही…
एका साध्याशा पोस्टमुळे सुरू झालेल्या चर्चेतून जेव्हा ‘अभ्र्यांमागे दडलेल्या फँड्री’चा भेसूर चेहरा समोर येतो तेव्हा सुन्न व्हायला होतं…
आपण कुठून आलो, या प्रश्नाचा शोध घेत जेव्हा एक गर्भ भूत-वर्तमान-भविष्य अशा तिन्ही काळात संचार करू लागतो, तेव्हा ‘नाभितून उगवलेल्या वृक्षाच्या रहस्या’चा गुंतागुंतीचा गोफ विणला जातो…
जगण्यातल्या ताणांचा, पेचांचा-गुंत्यांचा आणि प्रश्नांचा सखोल वेध घेणार्‍या, वास्तव-कल्पित व मिथककथा यांच्या बांधणीतून तयार झालेल्या ‘आजच्या काळाच्या’ आठ कथांचा संग्रह!


200.00 Add to cart

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *