NK_Metromall_Mar2020

Reading Time: 9 Minutes (936 words)

धर मला, धर मला, धर धर धर…

मयंकला त्याच्यासमोर मोठ्ठा, आडवातिडवा सिमेंट क्रॉन्क्रीटचा रस्ता निपचित पडलेला दिसला. त्याच्याभोवती ना अंधार होता, ना उजेड. तर त्या दोघांचं मिश्रण असलेलं वेगळंच वातावरण होतं – करडं-पिवळं. त्यामध्ये काचेवरून परावर्तित झालेला निळसर-पांढरा रंग मिसळलेला होता. तो काही पावलं चालत पुढे गेला. त्याने डावीकडे पाहिलं, तर नजर जाईल तिथपर्यंत मोठमोठाल्या काचेच्या इमारती होत्या. त्यावरून परार्वितत झालेल्या प्रकाशाने करडा-पांढरा रस्ता झळाळला होता. मग त्याने उजवीकडे पाहिलं, तर तिथेही नजर जाईल तोवर अशाच मोठ्ठाल्या इमारती होत्या. त्याने मागे वळून पाहिलं, तर त्याला रस्ता अथांग पसरल्यागत दिसत होता आणि कुठेतरी क्षितिजापाशी एका बिंदूवर धूसर होत एकमेकांत मिसळून गेला होता. त्याने वर पाहिलं, आकाशात पांढरे ढग इमोटिकॉन्ससारखे हसत होते. त्याने डाव्या हाताला असलेल्या इमारतीचं निरीक्षण करायला सुरुवात केली. निळ्याभोर काचांचा अंगरखा घातल्यागत ती दिसत होती. त्या इमारतीवर त्याला एक निऑनसाइन दिसली. तिच्यातून बाहेर पडणाऱ्या प्रकाशाचं समोरच्या काचांवरून परावर्तन होत होतं. त्यावरची अक्षरं होती – ‘वेलकम टू 96, मेट्रोमॉल!’
मयंक थोडा वेळ त्या उजळत्या पाटीकडे पाहत राहिला. त्याला समजलं की, त्यातला ‘वेलकम’ हा शब्द एकदा लाल रंगाने उजळून निघत होता, तेव्हा इतर शब्द साधेच पांढऱ्या रंगात झळाळत होते. मग ‘टू’ शब्द हिरवा उजळायचा, तेव्हा इतर पांढरे आणि असंच ‘९६, मेट्रोमॉल’ या शब्दाच्या बाबतीतही घडत होतं. त्या इमारतींवरून परार्वितत होणारा निळसर-लाल-पांढरा प्रकाश मयंकच्या अंगावर पडत होता. ही पाटी आपल्या तीनेक पट तरी मोठी असेल आणि या इमारती वीस-पंचवीस पट किंवा त्याहीपेक्षा जास्त, असा अंदाज मयंकने बांधला. या बिल्डिंगमध्ये असेल तरी काय, रेसिडेन्शियल असेल की ऑफिसेस् असतील की शॉपिंग कॉम्प्लेक्स असेल, त्याला प्रश्न पडला. जाऊनच पाहू या तिथे, असा विचार करून मयंक रस्त्याकडेचा फुटपाथ ओलांडून इमारतीच्या दिशेने चालू लागला. त्याला इमारतीचं प्रवेशद्वार दिसलं. ते प्रचंड मोठ्ठं, अंगावर येणारं असं होतं. त्याच्या कमानीवर सगळ्या रंगांचे चमकणारे, लुकलुकणारे दिवे मढवलेले होते आणि त्याचा आकार अर्धगोलाकार होता. त्या प्रवेशद्वाराकडे जाण्यासाठी एक लहानसा रस्ता आखलेला होता. त्याच्या दुतर्फा रांगेत छोटी छोटी प्लास्टिकची झुडपं होती. त्याच्या पाना-फुलांवरही एलईडी दिवे लावलेले होते.
‘‘वॉव, ऑसम,’’ मयंकच्या तोंडून उद्गार निघाला. ‘असं वाटतंय की, अख्खं झाड डायमंड किंवा प्रेश्यस स्टोन्सनी बदाबद भरलंय.’ त्याने त्या दिव्यांच्या पाना-फुलांना हात लावला. मग एक फूल देठातून तोडलं. देठ रबरट प्लास्टिकी असल्याने खुडताना त्याला जरा वेळ लागला. त्याने ते फूल आपल्या ओंजळीत घेतलं. पिवळसर पांढऱ्या एलईडींच्या प्रकाशाने त्याच्या आजूबाजूच्या करड्या हवेला थोडं दूर सारलं. जणूकाही त्याच्या हातात शेवंतीच्या पाकळ्यांचा छोटासा ढीग असावा असं वाटत होतं. त्याने आणखी दिवे गोळा करायला घेतले. त्याला वाटलं, गणपती डेकोरेशनच्या वेळेला किंवा दिवाळीत लावता येतील हे. मॉमला तर हे इतके आवडतील की, ती आपल्या साडीवर किंवा ड्रेसवर स्टिक करून घेईल सगळे. नाहीतर त्यांची एम्ब्रॉयडरी करेल. असंही तिला त्या चमचमत्या डिझायनर साड्या आवडतातच. हे तर त्यापेक्षाही भारी! कायम चमचमत राहणारी साडी!
‘‘इव्हन आपल्यालाही एखाददुसरं फूल घ्यायला काही हरकत नाही. फ्रेंड्समध्ये जाऊन जरा शायनिंग मारू या,’’ असं स्वत:शीच म्हणत तो पटापटा दिवे खुडू लागला. त्याला हाव सुटल्यागत झालं होतं. तोच त्याला मागून कोणीतरी धक्का देऊन सुसाट पुढे गेलं. मयंकने पाहिलं, तर त्याला एक काळी पाठ दिसली. मग ती पाठ मागे वळून बोलू लागली, तेव्हा त्याला एक स्क्रीन दिसला. तो एक मोबाइल फोन होता. तो कार्टूनमधल्यासारखा दिसत होता आणि ‘‘मला धर, ए, मला धर…’’ असं मयंकला चिडवत होता, डिवचत होता. त्याचे हात बारकुडे होते आणि चार्जिंग करायच्या भोकातून फुटलेले पाय वाळक्या काठीगत होते. त्याच्या स्क्रीनवर दोन लकाकणारे लालसर डोळे होते आणि तिथेच थोडं खाली इमोटिकॉनी तोंड होतं. स्पीकर फोनमधून केस म्हणून काही तारा उभ्याच्या उभ्या वर आलेल्या होत्या. स्पाइक कटसारख्या. त्याचे हात-पाय आणि अंग पांढरट चंदेरी रंगाचं असलं, तरी त्याने गडद काळ्या रंगाचं मोबाइल कव्हर कोटासारखं घातलं होतं.
तोवर मयंकने पाच-सहा इंचांचे फॅब्लेट किंवा दहा इंची टॅब्लेट पाहिले होते. पण हा मात्र चांगला मोठा – वीस इंची स्क्रीन असलेला मोबाइल होता. मयंक थोडासा आश्चर्यचकित झाला खरा, पण त्याला भारीही वाटलं. एखाद्या फ्युचरिस्टिक सायन्स फिक्शन सिनेमात आपण हिरो म्हणून काम करत आहोत असं. मोबाइलचा स्क्रीन उजळला आणि लुकलुकत्या डोळ्यांनी मयंककडे पाहत, त्याला चिडवत तो पुन्हा म्हणाला, ‘‘मला धर, धर मला, धर धर धर…’’ आणि मग मोठ्याने हसत, जिभल्या दाखवल्याचं इमोटिकॉनी तोंड करत तो पळतच सुटला. थेट त्या इमारतीच्या प्रवेशद्वाराकडे.
आपण हिरो आहोत असं वाटल्याने असेल किंवा नैर्सिगक उत्सुकतेपोटी असेल, मयंकला त्याच्या मागे जावंसं वाटू लागलं. तो कोण आहे, आपल्याला का चिडवतो आहे हे विचारावंसं वाटू लागलं. तो स्वत:शीच म्हणाला, ‘‘आजवर आपण कितीतरी मोबाइल फोन्स वापरले आहेत. म्हणजे साधारण पाच-सहा महिन्याला एक या रेटने. पण असा चालता-बोलता मोबाइल मात्र कधीही पाहिला नाही. तो त्या बिल्डिंगमध्ये घुसला. म्हणजे नक्कीच तिथे त्याच्यासारख्याच मोबाइल्सची कॉलनी असणार. भारी! तसं असेल, तर त्यातला एखादा आपण पकडून नेऊ या. कसली हवा होईल आपली फेसबुकवर आणि कॉलेजातही. मोबाइल होणारा मोबाइल!’’ मयंकला ही कल्पना फार आवडली. ‘‘हे एकदमच वंटास होईल. आणि असंही तोच तर आपल्याला ‘धर मला’ म्हणत आत गेला. म्हणजे त्याचीही तशीच इच्छा दिसतेय. भारीच दिसताहेत इकडचे हे मोबाइल – एकदम बिंधास्त!’’ मग तो विचार करू लागला की, आपण त्याला पकडल्यावर त्याचं नाव काय ठेवायचं? हां – मोबाइलड्यूड! हे मस्तय. आता मात्र मयंकची उत्सुकता आणि मोबाइल मिळवण्याची इच्छा एवढी जबर झाली की, तो ‘मोबाइलड्यूड’च्या मागे पळू लागला. त्याने ती एलईडीची खुडलेली फुलं तिथेच टाकली.
झाडांचा रस्ता जिथे संपला, तिथेच ती भव्य कमान होती. त्यानंतर कमानीत काळ्या रंगाची चौकट लावलेली होती. त्यातून गेल्यावर ‘पी’ असा दीर्घ आवाज झाला आणि ‘यू कॅन गो नाउ सर, यू आर सेफ. भरपूर, दणादण खरेदी करा, मजा करा’ असं यांत्रिकी आवाजात कोणीतरी बोललं. समोर एक भिंत होती आणि त्यावर जांभळ्या रंगाचा मोठ्ठा गोलाकार होता…

  • 96 मेट्रोमॉल
  • लेखक : प्रणव सखदेव

पूर्वप्रकाशित : रोहन साहित्य मैफल मार्च २०२०


ही कादंबरी खरेदी करण्यासाठी…

Metromall-cover

96 मेट्रोमॉल

96 मेट्रोमॉल’मधला मयंक एका काल्पनिक जगात प्रवेश करतो; हे जग असतं वस्तूंचं – आपण रोज वापरत असलेल्या वस्तूचं ! मयंकचा या वस्तूंशी जसजसा संबंध येऊ लागतो तसतसं त्या वस्तूच मयंकला वापरू लागतात ! आणि यातूनच घडत जाते आजच्या उपभोगवादी जगण्यावर अद्भुतिकेतून भाष्य करणारी लघुकादंबरी…96 मेट्रोमॉल !

150.00Add to cart


प्रणव सखदेव यांचं साहित्य

मर्डर इन माहीम


कवी, कादंबरीकार, अनुवादक आणि पत्रकार म्हणून जेरी पिंटो प्रसिद्ध आहेत. ते मुंबईत राहतात. ‘एम अँड द बिग हूम' या त्यांच्या ‘द हिंदू लिटररी प्राईझ आणि द क्रॉसवर्ड बुक अ‍ॅवॉर्ड फॉर फिक्शन’ या पुरस्कारप्राप्त पुस्तकाचे तसंच, ‘हेलन : द लाईफ अँड टाइम्स ऑफ अँन एच –बॉम्ब’ या चित्रपटविषयक सर्वोत्तम पुस्तकाचा राष्ट्रीय पुरस्कारप्राप्त पुस्तकांचे ते लेखक आहेत. प्रसिद्ध मराठी लेखक दया पवार यांच्या ‘बलुतं' या आत्मचरित्राचा तसंच, मल्लिका अमरशेख यांच्या ‘मला उद्ध्वस्त व्हायचंय' या आत्मचरित्रपर लेखनाचा आणि वंदना मिश्रा यांच्या ‘मी मिठाची बाहुली’ या आत्मकथनाचा इंग्लिश अनुवाद त्यांनी केला आहे. जेरी पिंटो यांना साहित्य अकादमी पुरस्काराने गौरवण्यात आलं असून त्यांना येल युनिव्हर्सिटीच्या विन्डहॅम-कॅम्पबेल पुरस्कारानेही सन्मानित करण्यात आलं आहे.

अनुवाद : 
मराठीतल्या आघाडीच्या तरुण लेखकांमध्ये प्रणव सखदेव यांचं नाव घेतलं जातं. त्यांनी अग्रगण्य मराठी दैनिकांत पत्रकार म्हणून काम केलं असून ते मराठी प्रकाशन क्षेत्रामध्ये संपादक व अनुवादक म्हणून कार्यरत आहेत. त्यांच्या कथा आणि कविता मान्यवर नियतकालिकांमधून प्रकाशित होत असतात. ‘पायऱ्यांचा गेम आणि इतर कविता’ हा कवितासंग्रह, 'निळ्या दाताची दंतकथा’, ‘नाभितून उगवलेल्या वृक्षाचं रहस्य' हे कथासंग्रह, व ‘काळेकरडे स्ट्रोक्स', ‘96 मेट्रोमॉल’ या कादंबऱ्या असं त्यांचं साहित्य प्रकाशित झालं आहे. त्यांना अनुवाद-प्रकल्पासाठी २०१५-१६ सालची ‘कुसुमाग्रज प्रतिष्ठान’ची अभ्यासवृत्तीही मिळाली आहे. त्यांना लेखनासाठी महत्त्वाची पारितोषिकं मिळाली असून इंग्रजीतल्या गाजलेल्या पुस्तकांचा अनुवाद त्यांनी केला आहे. फिक्शन लेखन करणं ही त्यांची पॅशन असून त्यातून समकालातल्या प्रश्नांचा भिडणं हे त्यांना महत्त्वाचं वाटतं. आजच्या तरुणांची मानसिकता, त्यांचे प्रश्न, विखंडित जगणं व तंत्रज्ञानाचा वाढता वापर या सगळ्याचं प्रतिबिंब त्यांच्या लेखनात पडलेलं दिसून येतं.

माटुंगा रेल्वे स्टेशनच्या टॉयलेटमध्ये सापडलेला एका तरुणाचा मृतदेह आणि तिथून सुरू झालेला शोधाचा एक प्रवास… क्षणोक्षणी वेगळ्याच व्यक्तींकडे वळणारी संशयाची सुई आणि या प्रवासात सतत येणारी अनपेक्षित वळणं !

इन्स्पेक्टर झेंडे आणि निवृत्त पत्रकार पीटर डिसूझा यांच्या या शोधप्रवासात उलगडते – ‘मुंबई’ या मायानगरीच्या पोटात दडलेली एक वेगळीच दुनिया…यातलं ‘गे’ व्यक्तींचं जग, त्याला असणारी अनेक अस्तरं ! इथली अगतिकता…शत्रुत्व…स्पर्धा… मैत्री…क्रौर्य…अशा अनेक भावनांचा प्रत्ययकारी अनुभव ही कादंबरी देते.

संवेदनशील पत्रकार आणि प्रतिभावान लेखक जेरी पिंटो यांचं मानवी नातेसंबंधांतल्या अनेक कंगोऱ्यांचा वेध घेणारं आणि ‘अस्वस्थ’ मुंबईचं वास्तव दर्शन घडवत एका खुनाच्या मुळाशी जाणारं… मर्डर इन माहीम !


250.00 Add to cart

काळेकरडे स्ट्रोक्स


मराठीतल्या आघाडीच्या तरुण लेखकांमध्ये प्रणव सखदेव यांचं नाव घेतलं जातं. त्यांनी अग्रगण्य मराठी दैनिकांत पत्रकार म्हणून काम केलं असून ते मराठी प्रकाशन क्षेत्रामध्ये संपादक व अनुवादक म्हणून कार्यरत आहेत. त्यांच्या कथा आणि कविता मान्यवर नियतकालिकांमधून प्रकाशित होत असतात. ‘पायऱ्यांचा गेम आणि इतर कविता’ हा कवितासंग्रह, 'निळ्या दाताची दंतकथा’, ‘नाभितून उगवलेल्या वृक्षाचं रहस्य' हे कथासंग्रह, व ‘काळेकरडे स्ट्रोक्स', ‘96 मेट्रोमॉल’ या कादंबऱ्या असं त्यांचं साहित्य प्रकाशित झालं आहे. त्यांना अनुवाद-प्रकल्पासाठी २०१५-१६ सालची ‘कुसुमाग्रज प्रतिष्ठान’ची अभ्यासवृत्तीही मिळाली आहे. त्यांना लेखनासाठी महत्त्वाची पारितोषिकं मिळाली असून इंग्रजीतल्या गाजलेल्या पुस्तकांचा अनुवाद त्यांनी केला आहे. फिक्शन लेखन करणं ही त्यांची पॅशन असून त्यातून समकालातल्या प्रश्नांचा भिडणं हे त्यांना महत्त्वाचं वाटतं. आजच्या तरुणांची मानसिकता, त्यांचे प्रश्न, विखंडित जगणं व तंत्रज्ञानाचा वाढता वापर या सगळ्याचं प्रतिबिंब त्यांच्या लेखनात पडलेलं दिसून येतं.

उदास पोकळी… की पोकळीतच उदासी राहते भरून?
समीरच्या आयुष्यात ही पोकळी आहे. का आहे ही पोकळी?
का वागतोय तो असा? ‘इन्फेक्टेड पेनड्राइव्हमधल्या व्हायरस’सारखा कधी झपाटला जातोय…
कधी ‘पाय सोडूनी जळात बसलेल्या औदुंबरासारखा’ गुढाकडे ओढला जातोय…
कधी मनामध्ये विचारांचा कोलाहल घेऊन
कवितांमधून व्यक्त होत जातोय…

आयुष्याचा ठाव घेतलेल्या सानिका, सलोनी आणि चैतन्यच्या मैत्रीमुळे
कॉलेजातले दिवस सोनेरी होऊ पाहतात. पण अचानक काळे ढग
दाटून येतात आणि पुन्हा एकदा करडीकाळी पोकळी तयार होते.
या काळ्या पोकळीत त्यांचे त्यांचे ते ढगांसारखे विरून जातात.
मग पुन्हा उरते फक्त पोकळी. उदास…अटळ!
खाता-पिता-झोपता-उठता-भोगता ही उदासी समीरचा
पिच्छा करत राहते. त्याला छळते, त्रास देते आणि जगवतेही!

कॉलेजमधल्या शुभ्र आठवणींच्या कॅनवासवरचे…
समीरच्या अंतरंगातले… असे हे भन्नाट बोल्ड
काळेकरडे स्ट्रोक्स !


199.00 Add to cart

निळ्या दाताची दंतकथा आणि इतर कथा


मराठीतल्या आघाडीच्या तरुण लेखकांमध्ये प्रणव सखदेव यांचं नाव घेतलं जातं. त्यांनी अग्रगण्य मराठी दैनिकांत पत्रकार म्हणून काम केलं असून ते मराठी प्रकाशन क्षेत्रामध्ये संपादक व अनुवादक म्हणून कार्यरत आहेत. त्यांच्या कथा आणि कविता मान्यवर नियतकालिकांमधून प्रकाशित होत असतात. ‘पायऱ्यांचा गेम आणि इतर कविता’ हा कवितासंग्रह, 'निळ्या दाताची दंतकथा’, ‘नाभितून उगवलेल्या वृक्षाचं रहस्य' हे कथासंग्रह, व ‘काळेकरडे स्ट्रोक्स', ‘96 मेट्रोमॉल’ या कादंबऱ्या असं त्यांचं साहित्य प्रकाशित झालं आहे. त्यांना अनुवाद-प्रकल्पासाठी २०१५-१६ सालची ‘कुसुमाग्रज प्रतिष्ठान’ची अभ्यासवृत्तीही मिळाली आहे. त्यांना लेखनासाठी महत्त्वाची पारितोषिकं मिळाली असून इंग्रजीतल्या गाजलेल्या पुस्तकांचा अनुवाद त्यांनी केला आहे. फिक्शन लेखन करणं ही त्यांची पॅशन असून त्यातून समकालातल्या प्रश्नांचा भिडणं हे त्यांना महत्त्वाचं वाटतं. आजच्या तरुणांची मानसिकता, त्यांचे प्रश्न, विखंडित जगणं व तंत्रज्ञानाचा वाढता वापर या सगळ्याचं प्रतिबिंब त्यांच्या लेखनात पडलेलं दिसून येतं.

माझ्या बापाने तोंड उघडलं
काही क्षण गेले असतील नसतील .
मग पहिल्यांदा त्या पत्रकाराला माझं –
या निळ्याभोर दंतराजाचं दर्शन झालं.
माझा बाप विचारलेल्या प्रश्नांचं उत्तर देत होता.
पण पत्रकारांचं सगळं लक्ष केंद्रित झालं होतं,
ते माझ्यावर – शहाणपणाच्या निळ्याभोर दंतराजावर!
माझा बाप बोलणं थांबत म्हणाला, काय झालं?
पत्रकार म्हणाला, ”तुम्हाला एक दात आहे, निळाभोर!”

बापाच्या मनात तो आवाज घुमला – ‘दंतरुपी शहाणपणा!’
तो उठणार, तोच धपकन खाली पडला आणि मेला!
आणि माझी रवानगी झाली त्या पत्रकाराच्या हिरडीत!

मानवाची फरफट आता सुरु होणार होती.
कारण माझी हि कहाणी कुणालाच ठाऊक नव्हती.
खरंतर शहाणपणाचाच शाप झाला होता!’


225.00 Add to cart

नाभितून उगवलेल्या वृक्षाचं रहस्य

मराठीतल्या आघाडीच्या तरुण लेखकांमध्ये प्रणव सखदेव यांचं नाव घेतलं जातं. त्यांनी अग्रगण्य मराठी दैनिकांत पत्रकार म्हणून काम केलं असून ते मराठी प्रकाशन क्षेत्रामध्ये संपादक व अनुवादक म्हणून कार्यरत आहेत. त्यांच्या कथा आणि कविता मान्यवर नियतकालिकांमधून प्रकाशित होत असतात. ‘पायऱ्यांचा गेम आणि इतर कविता’ हा कवितासंग्रह, 'निळ्या दाताची दंतकथा’, ‘नाभितून उगवलेल्या वृक्षाचं रहस्य' हे कथासंग्रह, व ‘काळेकरडे स्ट्रोक्स', ‘96 मेट्रोमॉल’ या कादंबऱ्या असं त्यांचं साहित्य प्रकाशित झालं आहे. त्यांना अनुवाद-प्रकल्पासाठी २०१५-१६ सालची ‘कुसुमाग्रज प्रतिष्ठान’ची अभ्यासवृत्तीही मिळाली आहे. त्यांना लेखनासाठी महत्त्वाची पारितोषिकं मिळाली असून इंग्रजीतल्या गाजलेल्या पुस्तकांचा अनुवाद त्यांनी केला आहे. फिक्शन लेखन करणं ही त्यांची पॅशन असून त्यातून समकालातल्या प्रश्नांचा भिडणं हे त्यांना महत्त्वाचं वाटतं. आजच्या तरुणांची मानसिकता, त्यांचे प्रश्न, विखंडित जगणं व तंत्रज्ञानाचा वाढता वापर या सगळ्याचं प्रतिबिंब त्यांच्या लेखनात पडलेलं दिसून येतं.

खूप वर्षांनी भेटलेले मित्रं सोशल मीडियामुळे ‘कनेक्टेड’ असले, तरी प्रत्यक्षात मात्र बरेच बदललेले असतात. हा ताण त्यांच्या मैत्रीची ‘छत्री’ कशीबशी पेलत राहते…
आर्थिक मंदी, ‘आयटी’तले लेऑफ यांमुळे कोलमडू लागलेलं एका जोडप्याचं आयुष्य एक साधा ‘भाजीवाला’ सावरू पाहतो, अन् अचानक गायब होऊन जातो…
आचकट बोलणार्‍या ‘ट’च्या मनात कितीतरी वर्षं एक जखम ठसठसत असते, आणि ती जेव्हा उघडी पडते तेव्हा एक ‘टची गोष्ट’ समोर येते…
आधुनिक जगण्याच्या रेट्यात आर्यन-संजिताची मनं एकमेकांपासून एवढी दुरावत जातात, की संबंधांचं ‘अॅबॉर्शन’ होणार आहे हे त्यांना समजत नाही…
एका साध्याशा पोस्टमुळे सुरू झालेल्या चर्चेतून जेव्हा ‘अभ्र्यांमागे दडलेल्या फँड्री’चा भेसूर चेहरा समोर येतो तेव्हा सुन्न व्हायला होतं…
आपण कुठून आलो, या प्रश्नाचा शोध घेत जेव्हा एक गर्भ भूत-वर्तमान-भविष्य अशा तिन्ही काळात संचार करू लागतो, तेव्हा ‘नाभितून उगवलेल्या वृक्षाच्या रहस्या’चा गुंतागुंतीचा गोफ विणला जातो…
जगण्यातल्या ताणांचा, पेचांचा-गुंत्यांचा आणि प्रश्नांचा सखोल वेध घेणार्‍या, वास्तव-कल्पित व मिथककथा यांच्या बांधणीतून तयार झालेल्या ‘आजच्या काळाच्या’ आठ कथांचा संग्रह!


200.00 Add to cart

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *