लेखक : अनंत सामंत

शेवटचं पान उलटल्यावरही मन लगेच परततं पहिल्या पानाव परत परत. उलाघालीत, की आपल्याला जसं जगावसं वाटलं होतं, परंतु जे जगलो त्यातलं अंतरच कसं उमटलंय या पानांत नेमकं? आणि भेटू शकतात एकमेकाला असे स्त्री, पुरुष?
ज्या दोघांच्याही जगात हे अंतर अस्तित्वातच नसतं! सापशिडीचा खेळ तेही खेळतात आपल्यासारखेच. पण त्यांच्या खेळात दोघांसाठी एकच पट, एकच फासा, एकच दान आणि एकच सोंगटी असते. स्वप्नांची शिडी चढताना किंवा सर्पाच्या पोटात शिरतानाही दोघे ‘एक’च असू शकतात त्यामुळे इट इज नॉट फेअर. वाचकासाठी कहाणी असली, तरी जे दोघे जगले त्यांच्यासाठी वास्तवच आहे ना हे!
एव्हढं सहज एवढं खरं, दाट, गर्द येतं जगता एकजीव होऊन यावर विश्वास नाही बसत. पण मी होते ना साक्षीला !
व्यवहाराच्या बांधाबाहेरून बिनदिक्कत, बेभान वाहणाऱ्या अनोख्या नितळ नात्याच्या मुक्त खळाळात चिंब भिजून हा चंद्रचुरा वेचता, वाचता आपल्यालाही लख्ख उमजेल, जमेल वाटतं सारं! सापडेल एकच पट, एकच फासा, एकच दान, एकच सोंगटी घेऊन खेळायचा डाव मांडून वाट पाहत उभा जोडीदार! आपलाच पार्टनर कदाचित. It’s never too late!
अनामिका